insanlar, duygular, yalnızlık, yansızlık.

Okulu bitireli 16 aydan fazla oldu ve 8 aydır tam zamanlı bir işte çalışıyorum. Ar-Ge departmanında çalıştığımızı söylüyorlar... Günde on saat, bir günde on saat bir insandan bir şeyler geliştirmesini beklemek ne kadar aciz bir fikir. Dünya üzerinde hiç bir iş yoktur ki 10 saat çalışmanın karşılığını verebilsin. Neden mi? Durun anlatayım.
Bir gün 24 saat 10 saat çalıştınız. en az iki saat o çalışmanın yorgunluğunu atmakla geçirdiniz, bir saat belki yemek yediniz 1 saatiniz yolda ziyan olmuştu zaten. Durun bakalım kaç olmuş, 14 saat hadi 7 saat de uyuyalım etti 21 saat. Bu şartlar altında elimizde koskoca 3 saat kaldı zannedersem. Aslında sattığımız hayatımızdır. Evet dediğim gibi bunu kimse ödeyemez.
A söylemeden geçmeyeyim patronlar ise satın aldıkları bütün hayatların yanında kendi hayatlarını da fütursuzca satıyorlar. Peki neye karşılık ? Bir insan neden çalışır daha iyi yaşamak için değil mi? peki aslında yaşayamadığın bir hayatı nasıl daha iyi yaparsın daha iyi bir arabayla mı daha iyi bir evle mi yemek içmek güzel kadınlar/erkeklerle mi..?

Dile kolay bir hafta uğraştım ama sonunda bitirdim ve bugün teslim ettim. 'Doğrusal Kontrol Sistemlerinin Bi lgisayarla Tasarımı' adlı o güzide dersimizin ödevini benim gibi sıkıntı çekmiş arkadaşlara yardımcı olması ümidi ile buradan yayınlıyorum.

Henüz bu işin başındaysanız ve bütün dersleri görmüş ama kafanızda canlanmamış ise yada MATLAB'ta bu sistemi nasıl modellerim diyorsanız, size yardımı dokunur diye düşünüyorum. Ödev sonuçları henüz açıklanmadı ancak dokuz sorunun ilk 7 si kesin doğru diye düşünüyorum ama son ikisinde bazı eksikler olabilir, eksiği gediği bulup söyleyen olursa sevinirim.

Bu arada önümüz kurban bayramı bu bayram hiç biryere çıkmadan sadece Robot Kontrol Teori çalışmak istiyorum ama umarım başarırım. Ayrıca söylemeden edemeyeceğim, control derslerimin ardından matematikçiler ile ilgili olan fikirlerim hayranlık mertebesine ulaştı. Nasıl bir alandırki her derde derman oluyor müthiş...

OtomatikKontrol.pdf (211,21 kb)
Ödevin içinde çalışan MATLAB komutları da mevcut.

Aylardır aklımda olan bu yazıyı sevdiğim bir arkadaşımın telefonu sonucunda yazmak için zaman ayırabildim. Piyasada fahiş fiyatlara satıla USB pic programlayıcının devresi. Evet aslında bu dereyi Microchip hali hazırda kendi sitesinde en ufak detayına kadar yayınlamış durumda ama her ne hikmetse benim bulmam bile epey zaman aldı. Aslında ne aradığını bilmek önemli olan. Neyse sözü çok uzatmadan devreye geçelim....

Adım Adım Yapılması Gerekenler.

• Şeması verilen devrenin bütün malzemeleri temin edilir.
• Bu malzemelerin arasında PIC18F2550 var bu microdenetleyiciye PK2V023200.zip dosyasının içindeki HEX dosyası yüklenir.
• Ardından şemasını hatta baskı devresini verdiğim devre basılır ve elemanlar yerleştirilir.
• Daha sonra aşşağıda verdiğim PicKit 2v2.6 programı bilgisayara kurulur.
• Bütün bu işlemlerin ardından ihtiyacınız olan tek şey bir beardbord gerekli pin bağlantıları yapıldıktan sonra artık USB üzerinden çalışan bir programlayıcı hatta debugger sahibi olursunuz. Devrenin tahmini maliyeti 20TL(ençok) dir. en pahallı eleman PIC18F2550 diğerleri direnç kondansatör (bir bobin) ve transistörlerdir.

Herhangi bir sorunuz olduğunda fırsat buldukça cevaplamaya çalışacağım. Sorularınızı yorum ekleyerek ilettebilirsiniz.

PICkit 2 v2.60.00 Setup A.zip (3,94 mb)

USB_PicKit2.pdf (24,08 kb)

ProteusCizimi.rar (82,02 kb)

PK2V023200.zip (26,49 kb)

elinde halihazırda seri programlayıcı olmayanlar için

Microdenetleyici (MCU or µC), birçok amaca yönelik elektronik devreler yapılmasını sağlayan küçük bir bilgisayar olarak düşünülebilir. İçerisinde CPU, zamanlayıcı, Analog dijital dönüştürücü devreleri olan bir Tümleşik Devre. Piyasada en çok bulunan ve bu yüzden kendisi ile ilgili kaynağın çok fazla olduğu ürün ise Microchip firmasının ürünü PIC "Peripheral Interface Controller" sayfamda bu konuyla ilgili bilgilerime de yer vereceğim vaktim oldukça. Kendisi bu konuyla ilgilenmek isteyen bütün okuyucularım için gerekenleri sıralıyacağım ve gerektikçe yaptığım devrelerden bahsedeceğim.

Saat gece yarısı 00:43'te, Symi adasından denize atladım

Üstelik hiçbir şeyden kaçmıyordum, tam tersi yakalayandım.

Hiç sarhoş değildim, tam tersi üç gözüm de cin gibi ayıktı. Suda sadece kafam kalıcak, bedenim silinicek sanıyordum, öyle olmadı. Kollarım bacaklarım kaybolmadı. Sudan bana, biz de burdayız dediler. Çırptım salladım onları. Ne güzel sağlıklıydım, sevdiğim insanlar vardı, hafif üşüyordum. Hayat bir rüyaydı. Ben derin uykudaydım. ıyi uykulardaydım.
Bugün konuştuğumuz şeyler, saçma geliyordu. Hepsine tek tek cevap veriyordu, gece yarısı içimde program yapan fırlama biri. Sevdiği şarkılar başkaydı onun. Depresifliği serçe parmağıyla kaldırabilirdi mesela o. Ben yapamam. Ben mutluluğumdan utanamadım hiç. Saklayamadım hiç. Küçülmedi bir türlü kahkaham. Ayıp mıydı bu ülkede koca koca bakmak? Koca koca gülmek? Mutlu şarkılar yazmak arada sırada. Hah, işte tam da bunu konuşmuştuk Çağla'yla. ‘Biz Türkler ne acayip insanlarız. Kocaman ağır lafları sarfediveririz. Taşımaya çalışırız. Dramatize etmezsek, yaşamaz gibi oluruz.' ‘Evet gerçekten, sen hiç İngilizcede ‘beni yak kendini yak, her şeyi yak' diye şarkı duydun mu? Ya da ‘ölümü gör' diye günlük bir laf, ‘gebertirim seni' diye sevmek...' Sonra buldukça bulduk. şaşırıp durduk. Sahi, biz bugüne kadar bu kadar ağır laflar duyup da, nasıl toparladık hayatı bilmiyorum. Eşlik ettiğimiz şarkı sözleri, sevgilimizle yazışmalarımız, ağzımızdan öylesine çıkıveren laflar ne kadar kesici. Bir an üzüldüm, kesin ruhlarımızı kamburlaştırıyordur bu diye. ınsanın ayağına kelimelerden daha fazla dolanan bir şey olamaz.
Ayıptır denmez. Mutluyum denmez. Çok şükür iyi kazanıyoruz denmez. Saklamayı öğrettiler bize. Biz mutsuz olanın ve güçlük çekenin yanındayız, sonuna kadar. Keşke öyle olmasaydı. Mutsuz insanlara daha fazla faydamız olurdu o zaman. Duydunuz mu son araştırmaları? Tanıdığınız extra her mutlu insan, mutluluğunuzu yüzde beş arttırıyor, oysa ki her extra beşbin doların mutluluğa katkısı yüzde iki. Nolur yani, konuşurken daha az yüklensek, mutluysak söylesek, ya da sadece olsak...
Gece yarısı 01:07'de sudan çıktım. Oturup bütün bunları yazıcaktım. Muhakkak bana hak veren olurdu. Belki extradan birinin yüzde beşi olurdum.
Hah, duydunuz mu biri daha suya atladı gece gece. O da bunları düşünecek şimdi.

Nil Karaibrahimgil...

Evet ösym hızlı çalıştı ve sonuçlar açıklandı. Sevgili öğrencilerimin puan durumları nedir acaba?... Umarım isteklerine yeter puanı almışlardır.

Bu hafta sonu...

Benim ve öğrencilerim içinde çok zor bir hafta sonuydu. Henüz çocuk olmaya alışamadan yetişkinler gibi geleceklerinin bir şekilde şekillenmesi için garip sınavlar dizisine ilk adımı attılar. Geçen çarşamba hepsi çok heyecanlıydı ama yaşlandıkça sınavlar sıradan şeyler olacak onlar için çoğunlukla bir anlam ifade etmeyen, amacı tam olarak anlatılmamış sınavlar dizisi... Nede olsa dizileri dünyaca çok seviyoruz en entelimiz türkiyedeki dizilere burun kıvırır ama oturur yurt dışında çekilen dizileri saatlerce izler. Neyse hayatımız bir dizi film tadında geçiyor zaten bir sınav bitiyor sıradakine hazırlanıoyor, merak ediyoruz. Bir aşk bitiyor sıradaki... Bir süre sonra bütün bunlar bile anlamını yitiriyor.... Merak, heyecan... Babam ve Oğlum filmindeki o tren sahnesi geldi aklıma nedense.... Neyse Umarım çocuk yaşınıza rağmen sizden istenilenleri başarmışsınızdır ve istediğiniz liseye gitmeyi başarabilirsiniz. (Önemli not: Her ne olmak istiyorsanız olmuş, başarmış en az on kişi ile tanışın gidin ben doktor olmak istiyorum bana anlatırmısınız deyin nasıl bişey doktor olmak... Fazlamı abarttım.. Olsun her ne istiyorsanız sizin kararınız ve yeteneklerine göre olsun.. Hayatınızın daha yaşanır bir yer olması için...)